Uma poesia de Inês Lourenço:
Ícaro
Um cão pertence mais á Terra,
aos seus limites, até ao último
rio. Mas ao que vive na casa
em frente, foi dado este nome
volátil. Quando só, ele constrói,
como quase todos os cães,
aquele som agudo de sobrevoar
ausências, que faz do regresso
de qualquer lazarento dono,
o latido solar da alegria.
domingo, 25 de novembro de 2012
sábado, 24 de novembro de 2012
Reponho uma poesia do poemário Amanhecer obscuro:
Geografias
Escrevi uns versos em
que falava
de oceanos tristes.
Os oceanos não são
tristes; nem alegres.
São oceanos quando uns
senhores
a que chamam geógrafos
decidem que são
oceanos.
E decidem que são
apenas oceanos; nem tristes, nem alegres.
Se eu escrevesse um
verso assim:
“Oh taciturno
Atlântico Oceano”.
Teria por certo
exegetas, que iriam falar
de uma certa tendência
classicista
nos meus versos; talvez
até digam que eu estudei Latim...
Teria legiões de
geógrafos a reclamarem
em cenáculos
nacionais, internacionais e transnacionais
que de oceanos só eles
podem falar.
Que nunca foi
encontrado um oceano taciturno.
Eu não sou contra os
geógrafos.
Devia haver muitos
geógrafos. Milhões de geógrafos.
Tinham emprego
garantido
A ensinar Geografia aos
gringos.
O Mar Negro, é Mar
Negro;
se fosse taciturno, ou
fosse
outra coisa qualquer,
certamente estaria
irritado com os geógrafos.
Os Mares também se
irritam?
Porque é apenas Mar
Negro
E não Oceano Negro?
Só os geógrafos o
sabem.
Eu regresso à Água.
António Eduardo Lico
Uma poesia da poetisa galega Maria do Cebreiro:
(INTENCIÓNS)
Non levo té nas palmas pero teño unhas xemas
que poden rebentar en calquera momento.
Asisto á prehistoria das raíces
e os meus dedos ensaian a caricia só porque non te poden rabuñar.
Con auga da traída
preparo unha infusión de finísimas herbas
e o verde leva un nome proscrito de muller, de maría, de min.
Tamén quero casar pero non teño roupa.
Por iso ás veces penso no xabrón do lagarto,
nas eventualidades, miña nai:
enxugar outra vez a saia coa que andaba perdida por aí
(igual que a carolina íspome polos pés).
Primeiro eu almorzaba malas herbas ata un fondo chamado última gota
e logo
así fregaba a louza, así, así,
mesturando na lingua memoria con desexo.
Imito a voz de isolda,
lamento o meu destino moito máis torpemente que luísa
insisto (sempre insisto) en preguntar,
coas miñas mans tan brancas
sumidas nos cacharros máis profundos.
Podía demorarme en refregar a carne contra tódolos concos
para apañar os restos dun pouso tan acedo como inútil.
Pedín xogar a bico, verdade ou consecuencia
pero non me deixaron.
Así pasaba o ferro, así, así
coa traizón dos outros incendiándome o pulso,
e emprendía reformas nese cuarto que por desgracia todos levamos dentro
ou tapaba as goteiras dun faiado
que ardera sendo eu inmediatamente anterior na orde do tránsito.
O braseiro e a decadencia son case a mesma cousa.
Sorprendeume entre os dedos o espertar do remol
Porque me souben lúcida pero sentimental despois de todo.
Así berrei por fin, así, así,
solicitando asilo, pedra pómez, calquera circunstancia respirábel.
(INTENCIÓNS)
Non levo té nas palmas pero teño unhas xemas
que poden rebentar en calquera momento.
Asisto á prehistoria das raíces
e os meus dedos ensaian a caricia só porque non te poden rabuñar.
Con auga da traída
preparo unha infusión de finísimas herbas
e o verde leva un nome proscrito de muller, de maría, de min.
Tamén quero casar pero non teño roupa.
Por iso ás veces penso no xabrón do lagarto,
nas eventualidades, miña nai:
enxugar outra vez a saia coa que andaba perdida por aí
(igual que a carolina íspome polos pés).
Primeiro eu almorzaba malas herbas ata un fondo chamado última gota
e logo
así fregaba a louza, así, así,
mesturando na lingua memoria con desexo.
Imito a voz de isolda,
lamento o meu destino moito máis torpemente que luísa
insisto (sempre insisto) en preguntar,
coas miñas mans tan brancas
sumidas nos cacharros máis profundos.
Podía demorarme en refregar a carne contra tódolos concos
para apañar os restos dun pouso tan acedo como inútil.
Pedín xogar a bico, verdade ou consecuencia
pero non me deixaron.
Así pasaba o ferro, así, así
coa traizón dos outros incendiándome o pulso,
e emprendía reformas nese cuarto que por desgracia todos levamos dentro
ou tapaba as goteiras dun faiado
que ardera sendo eu inmediatamente anterior na orde do tránsito.
O braseiro e a decadencia son case a mesma cousa.
Sorprendeume entre os dedos o espertar do remol
Porque me souben lúcida pero sentimental despois de todo.
Así berrei por fin, así, así,
solicitando asilo, pedra pómez, calquera circunstancia respirábel.
sexta-feira, 23 de novembro de 2012
Reponho uma poesia do poemário Amanhecer obscuro:
Pior que roubar um banco é fundar um banco
Bertold Brecht
Poema concreto
Escrevo poemas que
quisera
efémeros, como o vento
que beija as flores
e levanta ondas ao mar
para logo se desfazem
na areia da praia,
como se o mar todo se
acabasse naquele momento.
O vento quando beija as
flores
não é como um cheque,
ou uma letra:
quando se acabam, os
bancos emitem mais.
Mesmo que se lhes acabe
o dinheiro,
emitem mais. Porque eu
não posso
emitir o meu dinheiro
quando se me acaba?
Quando se me acabam as
flores, procuro por mais.
O vento quando beija as
flores, beija-as
como se nunca acabasse,
e se acabasse
o saldo não seria
negativo.
Até o Olimpo e os
belos deuses gregos
se acabaram; ninguém
se importou
em emitir mais; depois
vieram profetas
que emitiram deuses e
paraísos diferentes
Os bancos e os
banqueiros
emitem dinheiro como se
emitissem paraísos e
divindades.
Houvera quem os
roubasse
como o vento rouba das
flores
os perfumes.
António Eduardo Lico
Uma poesia do poeta mexicano Reynaldo Jimenez:
Caudal
a Douglas Diegues
Arde una gota de ámbar
en la herida del árbol
que naciendo sigue.
El suspenso altera el aleteo
de las horas reunidas a su peso:
hasta la pulpa, espera es
del corazón el fruto.
Y en el modo de abrirse
o nadar la duda, velo.
Febrífugo velo.
Inflorescencia cimosa o del racimo
(corimbo, espiga, umbela, capítulo:
maneras de alzar vuelo, premisas
que la prisa perdió en son de cima).
Tanto ocupan espacio los infiernos.
Habitan la hoguera silencios
de madera nudosa y ya sin núcleo.
Cromosoma en espartano esplendor
de su celda de monje cuyo libro
abierto ya no aparta, ya no trata
de aplacar a los ancestros
ni se harta en duplicar espanto.
La luz es insaciable anciana.
Rapta lo propio y lo reparte.
Y en los abiertos miedos viene el polen.
Navega a medias nada vientre la duración.
Tanto trato en atrapar consistencias,
pero nunca el pulso,
nunca el relámpago que se desea.
De semejanzas arrancado,
de hambres fronterizas.
No ha lugar
para más mundo en esa llama.
Anillos
de la tortuga hacia adentro.
La edad del árbol. La edad
del rocío.
Su costra petrificada oscila en costas
de un corte influido por ensueño,
pero infiltra su insistencia de roce,
un origen a destiempo penetra.
El néctar asumido
sume a un balanceo de ínsula visual,
humus del pasaje aun sin muerte.
Y según se hunda estar,
la Hélade de pétalos,
toda deseo de ser piel.
Hace bien esta luz
frágil, de campo.
Declara que nunca he visto la flor de caña.
Y que no hay hambre que se aleje.
Estambres suyos perfilan lo invisible
y en la boca toda del cuerpo, Medusa
desflora a su adolescente en flor
y la floresta del sonido.
Comunican las plantas una aurora.
Luego el rocío de Santa Rosa.
Un caracol se pegó al vidrio.
La diosa besa vestigios.
Caudal
a Douglas Diegues
Arde una gota de ámbar
en la herida del árbol
que naciendo sigue.
El suspenso altera el aleteo
de las horas reunidas a su peso:
hasta la pulpa, espera es
del corazón el fruto.
Y en el modo de abrirse
o nadar la duda, velo.
Febrífugo velo.
Inflorescencia cimosa o del racimo
(corimbo, espiga, umbela, capítulo:
maneras de alzar vuelo, premisas
que la prisa perdió en son de cima).
Tanto ocupan espacio los infiernos.
Habitan la hoguera silencios
de madera nudosa y ya sin núcleo.
Cromosoma en espartano esplendor
de su celda de monje cuyo libro
abierto ya no aparta, ya no trata
de aplacar a los ancestros
ni se harta en duplicar espanto.
La luz es insaciable anciana.
Rapta lo propio y lo reparte.
Y en los abiertos miedos viene el polen.
Navega a medias nada vientre la duración.
Tanto trato en atrapar consistencias,
pero nunca el pulso,
nunca el relámpago que se desea.
De semejanzas arrancado,
de hambres fronterizas.
No ha lugar
para más mundo en esa llama.
Anillos
de la tortuga hacia adentro.
La edad del árbol. La edad
del rocío.
Su costra petrificada oscila en costas
de un corte influido por ensueño,
pero infiltra su insistencia de roce,
un origen a destiempo penetra.
El néctar asumido
sume a un balanceo de ínsula visual,
humus del pasaje aun sin muerte.
Y según se hunda estar,
la Hélade de pétalos,
toda deseo de ser piel.
Hace bien esta luz
frágil, de campo.
Declara que nunca he visto la flor de caña.
Y que no hay hambre que se aleje.
Estambres suyos perfilan lo invisible
y en la boca toda del cuerpo, Medusa
desflora a su adolescente en flor
y la floresta del sonido.
Comunican las plantas una aurora.
Luego el rocío de Santa Rosa.
Un caracol se pegó al vidrio.
La diosa besa vestigios.
Subscrever:
Mensagens (Atom)