domingo, 25 de novembro de 2012

Uma poesia de Inês Lourenço:

Ícaro

Um cão pertence mais á Terra,
aos seus limites, até ao último
rio. Mas ao que vive na casa
em frente, foi dado este nome
volátil. Quando só, ele constrói,
como quase todos os cães,
aquele som agudo de sobrevoar
ausências, que faz do regresso
de qualquer lazarento dono,
o latido solar da alegria.

sábado, 24 de novembro de 2012


De Carlos Paredes Em memória de uma camponesa assassinada:



Reponho uma poesia do poemário Amanhecer obscuro:


Geografias

Escrevi uns versos em que falava
de oceanos tristes.
Os oceanos não são tristes; nem alegres.
São oceanos quando uns senhores
a que chamam geógrafos
decidem que são oceanos.
E decidem que são apenas oceanos; nem tristes, nem alegres.
Se eu escrevesse um verso assim:
“Oh taciturno Atlântico Oceano”.
Teria por certo exegetas, que iriam falar
de uma certa tendência classicista
nos meus versos; talvez até digam que eu estudei Latim...
Teria legiões de geógrafos a reclamarem
em cenáculos nacionais, internacionais e transnacionais
que de oceanos só eles podem falar.
Que nunca foi encontrado um oceano taciturno.
Eu não sou contra os geógrafos.
Devia haver muitos geógrafos. Milhões de geógrafos.
Tinham emprego garantido
A ensinar Geografia aos gringos.
O Mar Negro, é Mar Negro;
se fosse taciturno, ou fosse
outra coisa qualquer,
certamente estaria irritado com os geógrafos.
Os Mares também se irritam?
Porque é apenas Mar Negro
E não Oceano Negro?
Só os geógrafos o sabem.
Eu regresso à Água.

António Eduardo Lico
Uma poesia da poetisa galega Maria do Cebreiro:

(INTENCIÓNS)

Non levo té nas palmas pero teño unhas xemas
que poden rebentar en calquera momento.
Asisto á prehistoria das raíces
e os meus dedos ensaian a caricia só porque non te poden rabuñar.
Con auga da traída
preparo unha infusión de finísimas herbas
e o verde leva un nome proscrito de muller, de maría, de min.
Tamén quero casar pero non teño roupa.
Por iso ás veces penso no xabrón do lagarto,
nas eventualidades, miña nai:
enxugar outra vez a saia coa que andaba perdida por aí
(igual que a carolina íspome polos pés).
Primeiro eu almorzaba malas herbas ata un fondo chamado última gota
e logo
así fregaba a louza, así, así,
mesturando na lingua memoria con desexo.
Imito a voz de isolda,
lamento o meu destino moito máis torpemente que luísa
insisto (sempre insisto) en preguntar,
coas miñas mans tan brancas
sumidas nos cacharros máis profundos.
Podía demorarme en refregar a carne contra tódolos concos
para apañar os restos dun pouso tan acedo como inútil.
Pedín xogar a bico, verdade ou consecuencia
pero non me deixaron.
Así pasaba o ferro, así, así
coa traizón dos outros incendiándome o pulso,
e emprendía reformas nese cuarto que por desgracia todos levamos dentro
ou tapaba as goteiras dun faiado
que ardera sendo eu inmediatamente anterior na orde do tránsito.
O braseiro e a decadencia son case a mesma cousa.
Sorprendeume entre os dedos o espertar do remol
Porque me souben lúcida pero sentimental despois de todo.
Así berrei por fin, así, así,
solicitando asilo, pedra pómez, calquera circunstancia respirábel.

sexta-feira, 23 de novembro de 2012

Mais um poema de Camões musicado e cantado por José Afonso: Endechas à Bárbara Escrava:




Reponho uma poesia do poemário Amanhecer obscuro:


Pior que roubar um banco é fundar um banco

Bertold Brecht

Poema concreto

Escrevo poemas que quisera
efémeros, como o vento
que beija as flores
e levanta ondas ao mar
para logo se desfazem na areia da praia,
como se o mar todo se acabasse naquele momento.

O vento quando beija as flores
não é como um cheque, ou uma letra:
quando se acabam, os bancos emitem mais.
Mesmo que se lhes acabe o dinheiro,
emitem mais. Porque eu não posso
emitir o meu dinheiro quando se me acaba?
Quando se me acabam as flores, procuro por mais.
O vento quando beija as flores, beija-as
como se nunca acabasse, e se acabasse
o saldo não seria negativo.

Até o Olimpo e os belos deuses gregos
se acabaram; ninguém se importou
em emitir mais; depois vieram profetas
que emitiram deuses e paraísos diferentes

Os bancos e os banqueiros
emitem dinheiro como se
emitissem paraísos e divindades.
Houvera quem os roubasse
como o vento rouba das flores
os perfumes.

António Eduardo Lico
Uma poesia do poeta mexicano Reynaldo Jimenez:



Caudal

a Douglas Diegues

Arde una gota de ámbar
en la herida del árbol
que naciendo sigue.

El suspenso altera el aleteo
de las horas reunidas a su peso:
hasta la pulpa, espera es
del corazón el fruto.

Y en el modo de abrirse
o nadar la duda, velo.
Febrífugo velo.

Inflorescencia cimosa o del racimo
(corimbo, espiga, umbela, capítulo:
maneras de alzar vuelo, premisas
que la prisa perdió en son de cima).

Tanto ocupan espacio los infiernos.

Habitan la hoguera silencios
de madera nudosa y ya sin núcleo.

Cromosoma en espartano esplendor
de su celda de monje cuyo libro
abierto ya no aparta, ya no trata
de aplacar a los ancestros
ni se harta en duplicar espanto.

La luz es insaciable anciana.
Rapta lo propio y lo reparte.

Y en los abiertos miedos viene el polen.
Navega a medias nada vientre la duración.


Tanto trato en atrapar consistencias,
pero nunca el pulso,
nunca el relámpago que se desea.

De semejanzas arrancado,
de hambres fronterizas.
No ha lugar
para más mundo en esa llama.

Anillos
de la tortuga hacia adentro.
La edad del árbol. La edad
del rocío.

Su costra petrificada oscila en costas
de un corte influido por ensueño,
pero infiltra su insistencia de roce,
un origen a destiempo penetra.

El néctar asumido
sume a un balanceo de ínsula visual,
humus del pasaje aun sin muerte.

Y según se hunda estar,
la Hélade de pétalos,
toda deseo de ser piel.

Hace bien esta luz
frágil, de campo.
Declara que nunca he visto la flor de caña.
Y que no hay hambre que se aleje.

Estambres suyos perfilan lo invisible
y en la boca toda del cuerpo, Medusa
desflora a su adolescente en flor
y la floresta del sonido.

Comunican las plantas una aurora.
Luego el rocío de Santa Rosa.
Un caracol se pegó al vidrio.
La diosa besa vestigios.